Przez most

Jak byłam mała - na tyle, że o 22:00 już spałam, a nie dopiero się budziłam - to zawsze, jak późno wracaliśmy samochodem do domu, kładłam się na siedzeniu w taki sposób, że miałam przed oczami sklepienie mostu. Odznaczało się od nocnego nieba, żebra opadały, wznosiły się i znów opadały, reflektory-kręgi zdawały się być zapętlonym w czasie ujęciem. Kręgi - bo gdy wjeżdżaliśmy na most miałam wrażenie, że połyka nas jakiś morski stwór. Lewiatan przepływał rzekę, po czym otwierał paszczę, wysuwał język i już byliśmy w Zamościu Lewobrzeżnym.

Chciałabym mieć zdjęcie mostu z tej leżącej perspektywy, tak, jak go widziałam. Szkoda, że Toruń, to "miasto, które nigdy nie śpi" ;)